พระรอดวัดมหาวันพิมพ์เล็ก

พระรอดวัดมหาวันพิมพ์เล็ก

“พระรอดวัดมหาวันพิมพ์เล็ก” เป็นอีกพิมพ์ของ “ยอดพระ กรุเนื้อดิน” แห่งเมือง “หริภุญไชย” ที่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น “จังหวัดลำพูน” ที่นักสะสมถือเป็นพิมพ์นิยมรองลงมาจาก “พิมพ์ใหญ่” และ “พิมพ์กลาง” เนื่อง จากมีขนาดที่เล็กกว่า “พิมพ์ใหญ่” และ “พิมพ์กลาง” แต่ถึงแม้จะเป็นพิมพ์นิยมรองลงมาหากองค์ใดมีสภาพ “สวยสม บูรณ์” แล้วค่านิยมก็จะไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันมากนักทั้งนี้เพราะนักสะสมพระเครื่อง ในปัจจุบันจะยึดถือความ “สวยสมบูรณ์” ขององค์พระเป็นหลักในการให้ค่านิยมว่ามากหรือน้อย ทั้งที่ความเข้มขลังด้านพุทธคุณล้วนเฉกเช่นกันคือมี “พระรอด” แล้วจะแคล้วคลาดภยันตรายทุกประการ นอกจากนี้ยัง “เสริม” โชคชะตาวาสนาบารมีให้กับผู้บูชาเป็นประจำอีกด้วย

สำหรับ “เนื้อพระ” ก็มีหลายสีเช่นกันกับ “พิมพ์ใหญ่” และ “พิมพ์กลาง” คือมี “สีแดง” ที่หลายท่านเรียกว่า “สีอิฐ” เพราะสีขององค์พระจะออกสีแดงอมน้ำตาลคล้ายกับอิฐที่ถูกเผานั่นเอง นอกนั้นก็มี “สีเขียว” ที่พบเห็นน้อยกว่า “สีแดง” ส่วน “สีขาว” ยิ่งพบเห็นน้อยมากจนแทบจะไม่มีเลยก็ว่าได้ทางด้านศิลปะก็เป็นสกุลช่าง “หริภุญไชย” อีกทั้งพิมพ์ทรงก็มีรูปแบบ เช่นเดียวกันอีกด้วยคือแสดงถึง “พระบรมศาสดา” ประทับนั่งปางมารวิชัยภายใต้ต้น “พระศรีมหาโพธิ์” ส่วนขนาดองค์พระก็จะเล็กกว่า “พิมพ์ใหญ่” และ“พิมพ์กลาง” ซึ่งสมกับชื่อที่เรียกกันว่า “พิมพ์เล็ก” ทางด้าน “พุทธศิลป์” ก็มีลักษณะเดียวกันคือเป็น “พระพุทธปฏิมากรรมขนาดเล็ก” ที่มีความงดงามและอลังการอยู่ในตัวเช่นพิมพ์อื่น ๆ โดยจุดสังเกตของ “พิมพ์เล็ก” ในองค์ที่สวยสมบูรณ์อย่างองค์ที่นำมาชี้จุดสังเกตนี้ ซึ่งเป็นองค์ที่มีเนื้อ “สีเขียว” และเคยมีการนำออก ประมูลเมื่อสิบปีที่แล้ว ปรากฏว่ามีผู้ประมูลไปในราคา“กว่าล้านบาท” เลยทีเดียว เนื่องจากเป็นองค์ที่สวยสมบูรณ์มากองค์หนึ่ง โดยจุดสังเกตของ “พิมพ์เล็ก” มีดังนี้

๑. “ใบโพธิ์” ที่อยู่เหนือ “พระเกศ” (ผม) จะเป็นติ่งแหลมยื่นลงมาชนพระเกศทุกองค์

๒. “พระพักตร์” (หน้า) จะเอียงหันไปทางซ้ายมือส่วน “พระเนตร” (ตา) รวมทั้ง “พระกรรณ” (หู) อีกทั้ง “พระนาสิก” (จมูก) และ “พระโอษฐ์” (ปาก) ที่ติดคมชัดนั้นส่วนมากไม่ค่อยพบเห็นเนื่องจากเป็น “พระพิมพ์” ที่มีขนาดเล็กมากนั่นเอง

๓. “ซอกพระกัจ ฉะ” (ซอกรักแร้) ทั้ง สองข้างจะตื้นและซอกรักแร้ด้านซ้ายมือจะมีลักษณะเป็น “สามเหลี่ยมหน้าจั่ว” ที่ปลายจะแหลมและยกสูงกว่าด้านขวา ส่วน “พระกับปะระ” (ข้อศอก) ด้านซ้ายมีลักษณะเหมือนตัดมุมเช่นกันกับ “พิมพ์กลาง” และปรากฏ “เส้นพิมพ์แตก” ที่เรียวเล็ก (บางท่านเรียกเส้นน้ำตก) จรด “พระเพลา” (ตัก) ด้านซ้าย

๔. “พระนาภี” (สะดือ) เป็นร่องกลมตื้นตามลักษณะองค์พระที่เป็นพิมพ์ขนาดเล็ก ส่วน “พระหัตถ์” (มือ) ด้านขวาที่วางบน “พระชานุ” (เข่า) มีลักษณะเป็นปื้นที่ส่วนใหญ่ไม่ปรากฏร่องนิ้วมือ

๕. “พระชงฆ์” (แข้ง) ด้ายซ้ายที่สอดไขว้กับแข้งด้านขวาจะปรากฏ “เส้นพิมพ์แตก” ส่วนฐาน “ชั้นที่หนึ่ง” กับฐาน “ชั้นที่สอง” มีทั้งที่แยกเป็นชั้นชัดเจนและติดกันเป็นปื้น.

‘พุทธธัสสะ’
ที่มา-เดลินิวส์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: